ਨਵਾਂ

ਜਾਪਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ ਗੁਆਮ 'ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲਿਆ

ਜਾਪਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ ਗੁਆਮ 'ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲਿਆ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

28 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਗੁਆਮ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਥਾਨਕ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਜਾਪਾਨੀ ਸਾਰਜੈਂਟ ਸ਼ੋਚੀ ਯੋਕੋਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ.

ਗੁਆਮ, ਪੱਛਮੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ 200 ਵਰਗ ਮੀਲ ਦਾ ਟਾਪੂ, ਸਪੈਨਿਸ਼-ਅਮਰੀਕਨ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1898 ਵਿੱਚ ਯੂਐਸ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਬਣ ਗਿਆ. 1941 ਵਿੱਚ, ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਕੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ 1944 ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਜਾਪਾਨੀ ਕਬਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੂਐਸ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ ਗੁਆਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਯਾਕੋਈ, ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੀਆਂ ਜਾਪਾਨੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਲੁਕ ਗਿਆ. ਗੁਆਮ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਬਚਾਅ ਦੇ ਸਾਧਨ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅਗਲੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ. 1972 ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਖੋਜ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੂੰ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜਪਾਨ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਨਾਇਕ ਵਜੋਂ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਨੀਮੂਨ ਲਈ ਗੁਆਮ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ. ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਗਏ ਬਚਾਅ ਦੇ toolsਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਧਾਗੇ ਵਾਲੀ ਵਰਦੀ ਆਗਨਾ ਦੇ ਗੁਆਮ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ.


ਜੈਫ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰੀ ਡਾਕੂ ਕੋਵ

ਸਾਰਜੈਂਟ ਸੋਈਚੀ ਯੋਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਜਾਪਾਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਤੀਤ ਕੀਤੀ.

ਇੱਥੇ ਸਾਰਜੈਂਟ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਵੈਬ ਲਿੰਕ ਹੈ. ਯੋਕੋਈ.

ਇੱਥੇ ਬੀਬੀਸੀ ਨਿ Newsਜ਼ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਯੋਕੋਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ

ਇੱਥੇ ਸਾਰਜੈਂਟ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਲਿੰਕ ਹੈ. ਸੋਈਚੀ ਯੋਕੋਈ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ.

2 ਟਿੱਪਣੀਆਂ:

ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਗੁਆਮ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਸਨ, ਮੈਂ 16 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਸੀ. ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਜਾਪਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ ਉਥੋਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ 28 ਸਾਲ ਬਚਿਆ. ਮੈਂ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ.
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਪਾਲ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਦੇਖੀ ਜਦੋਂ ਸ਼ੋਲਚੀ ਨੂੰ ਰਾਜਪਾਲ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਅਸੀਂ ਯੂਐਸ ਨੇਵਲ ਹਸਪਤਾਲ ਬੇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਆਮ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ.
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਨਾਇਕ ਵਜੋਂ ਸਰਾਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਨਾ ਸਿਰਫ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਲਕਿ ਗੁਆਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ. ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਪੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ. ਮੈਨੂੰ ਪੈਸਿਫਿਕ ਡੇਲੀ ਨਿ Newsਜ਼ ਸਥਾਨਕ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨਾ ਯਾਦ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ 747 ਜੈੱਟ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ. ਉਸਦਾ ਜਵਾਬ ਸੀ "ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਜਹਾਜ਼". ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ ਦੀ ਉਡਾਣ ਵਿੱਚ ਜਪਾਨ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ 28 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭਿਅਤਾ ਨੂੰ "ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ" ਸੀ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਉਸਨੇ ਗੁਆਮ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਨੀਮੂਨ ਮਨਾਇਆ.
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਪੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕੇ. ਉਹ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸਾਧਾਰਣ ਨਾਟਕ ਤੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੋਇਆ ਸੀ.
ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਹਰ ਵਾਰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਫੜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਮੈਨੂੰ 1976 ਵਿੱਚ ਗੁਆਮ ਵਿੱਚ ਟਾਪੂ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਸਿਰੇ ਤੇ ਨੇਵਲ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸੋਚੀ ਯੋਕੋਈ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਬੂਨੀ ਸਟੰਪ ਬਣਾਏ. ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਰਿਹਾ ਹਾਂ. ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ. ਬੇਸ਼ੱਕ ਉਸਦੇ ਲਈ ਕੁਝ ਛੱਡਣਾ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਸੰਪਰਕ ਕਰਾਂਗਾ. ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਹੈ.


ਜਾਪਾਨੀ ਪਕੜ

ਜਾਪਾਨੀ ਹੋਲਡਆਉਟ (ਜਪਾਨੀ: 日本 兵, ਰੋਮਨਾਈਜ਼ਡ: Zanryū nipponhei, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ 'ਬਾਕੀ ਜਾਪਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ') ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਰੰਗਮੰਚ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਜਾਪਾਨੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਗਸਤ 1945 ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸਮਰਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਜਾਪਾਨੀ ਧਾਰਕਾਂ ਨੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਰਸਮੀ ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਸੱਚਾਈ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਯੁੱਧ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਅਲਾਇਡ ਅਡਵਾਂਸ ਦੁਆਰਾ ਸੰਚਾਰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਅਗਸਤ 1945 ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੱਖਣ -ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਕਬਜ਼ੇ ਜੋ ਜਾਪਾਨੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਨੇ ਨਵੀਂ ਬਣੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਤਾਇਨਾਤ ਸਥਾਨਕ ਪੁਲਿਸ, ਸਰਕਾਰੀ ਬਲਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਅਗਲੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਦੱਖਣ -ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਸਦੀ ਆਖਰੀ ਤਸਦੀਕ ਹੋਲਡਆਉਟ, ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਟੇਰੂਓ ਨਾਕਾਮੁਰਾ ਨੇ ਦਸੰਬਰ 1974 ਵਿੱਚ ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆ ਦੇ ਮੋਰੋਟਾਈ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਸਬੂਤ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਧਾਰਨਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ. ਫਿਰ ਵੀ, 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੋਲਡਆਉਟਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਣਾ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ. ਹੁਣ ਜਾਂਚਕਰਤਾਵਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਪਾਨੀ ਹੋਲਡਆਉਟ ਦੇ ਆਖਰੀ ਕਥਿਤ ਦਰਸ਼ਨ ਸਥਾਨਕ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ ਖੋਜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਨ.

ਕੁਝ ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸਮਰਪਣ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਉਜਾੜਨ ਤੋਂ ਝਿਜਕਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੀਨੀ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ, ਕੋਰੀਆਈ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਅੰਦੋਲਨਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਇੰਡੋਚਾਈਨਾ ਜੰਗ ਅਤੇ ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆਈ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਲੜੇ. ਇਹ ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਨਿਕ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਲਡਆਉਟ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ.


ਗੁਆਮ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ

1962 ਤਕ, ਕੋਈ ਵੀ ਗੈਰ-ਨਿਵਾਸੀ ਗੁਆਮ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲ ਸੈਨਾ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਦੇਣੀ ਪੈਂਦੀ ਸੀ. ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਹਟਾਈ ਗਈ, ਜਾਪਾਨੀ ਪੈਸਾ ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ ਵਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ.

ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਗੁਆਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਿਫਾਇਤੀ ਹਵਾਈ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਵੇਖਿਆ - ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਆਮ ਨੇ ਵੀ. ਜਦੋਂ ਇਸ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਲਈ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸਦੀ ਅਗਲੀ ਵੈਕਿਕੀ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਆਮ ਜਪਾਨ ਤੋਂ ਜਹਾਜ਼ ਰਾਹੀਂ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਸਸਤਾ ਵਿਕਲਪ ਬਣ ਗਿਆ.

ਨਿਵੇਸ਼ ਅਤੇ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਆਮਦ ਨੇ ਸਥਾਨਕ ਅਰਥ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਰਵੱਈਏ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ. ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਵਾਕਾਕੋ ਹਿਗੁਚੀ ਨੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਜੀਓਗਰਾਫਿਕ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ, “ਜਾਪਾਨ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਵਨਾ ਸੈਰ ਸਪਾਟੇ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਉਲਟ ਅਨੁਪਾਤ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ।

ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਗੁਆਮ ਨੇ ਅੰਤਰ-ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵੀ ਕੀਤੀ. ਗੁਆਮ ਤੋਂ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਬੇਸਬਾਲ ਅਤੇ ਫੁੱਟਬਾਲ ਟੀਮਾਂ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਪਾਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨਗੀਆਂ. ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਬਾਲਗਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਕਲੱਬਾਂ ਨੇ ਵੀ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ. ਡਿਆਜ਼ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਖੁਦ ਤਿੰਨ ਅਜਿਹੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਅਨੰਦ ਲਿਆ.

ਡਿਆਜ਼ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, “ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਸੇ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੇ ਸਮਾਜਕ ਸੰਬੰਧ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੰਗਾ ਰਿਹਾ," ਡਿਆਜ਼ ਦੱਸਦੇ ਹਨ.

ਏਸ਼ੀਆਈ ਸੈਰ -ਸਪਾਟਾ ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੇ ਕਿੱਤੇ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ੱਕ ਦਿੱਤਾ. ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਅਨ ਅਮਰੀਕਨ ਸਟੱਡੀਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਕੀਥ ਕੈਮਾਚੋ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਗੁਆਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਯੂਐਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਦਾ ਬਿਰਤਾਂਤ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। (ਸੰਬੰਧਿਤ: ਗੁਆਮ ਦੀ ਵਾਤਾਵਰਣਕ ਕਿਸਮਤ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਹੈ.)

ਵਾਲੀਬਾਲ ਟੀਮ ਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਡਲ ਵਿੰਟੇਜ ਕਾਉਬੌਏ ਪਹਿਰਾਵੇ ਅਤੇ ਹਾਲੀਵੁੱਡ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਹੁਨਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਡਾumਨਟਾownਨ ਟੂਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬੰਦੂਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ. ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਜਾਪਾਨ ਦੀ ਕੋਵ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਗੁਆਮ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ.

ਇਸ ਸਾਲ, ਗੁਆਮ ਨੇ 600,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ - ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਨਾਲੋਂ 25 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਵੱਧ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਲਾਨੀ 1997 ਵਿੱਚ 1.1 ਮਿਲੀਅਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਮਦ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿਖਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ. (ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਉੱਤਰ ਕੋਰੀਆ ਦੁਆਰਾ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਿਣਤੀ ਘੱਟ ਗਈ.)

ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਲਾਨੀ ਇਸ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਤੱਟਾਂ, ਡਿ dutyਟੀ-ਮੁਕਤ ਸ਼ਾਪਿੰਗ, ਅਤੇ ਹਾਈਪਰ-ਅਮਰੀਕਨ ਆਕਰਸ਼ਣਾਂ ਲਈ ਟਾਪੂ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ. ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਸੈਲਾਨੀ ਕਾਉਬੌਇਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਐਲਵਿਸ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਿਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਕੇ-ਮਾਰਟ (ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੈਰ ਸਪਾਟਾ ਸਥਾਨ) ਵਿੱਚ ਸੈਲਫੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਪਰ ਸੈਲਾਨੀ ਵੀ ਬੀਤੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਜੰਗਾਲ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੈਲਫੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਘਰ ਦੀ ਮੁੜ ਉਸਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਟਿਆ ਸੀ.

ਗੁਆਮ, ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਪਾਨੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ. ਟਾਪੂ ਦੇ ਸੈਰ -ਸਪਾਟਾ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਿੱਚ ਜਪਾਨੀ ਅਨੁਵਾਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਰਮਚਾਰੀ ਜਾਪਾਨੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੋਣਵੇਂ ਕਾਰੋਬਾਰ ਯੇਨ ਨੂੰ ਭੁਗਤਾਨ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਇਸ ਟਾਪੂ ਨੇ ਕੁਝ ਜਾਪਾਨੀ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ. ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ, 40 ਵੇਂ ਸਲਾਨਾ ਜਾਪਾਨ ਪਤਝੜ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ, ਗੁਆਮ ਦੇ ਟੂਮਨ ਵਿੱਚ 30,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕ ਯਪਾਓ ਬੀਚ ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ. ਰਵਾਇਤੀ ਜਾਪਾਨੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਡਾਂਸਰਾਂ ਨੇ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੱਛੀ ਫੜੀ ਅਤੇ ਬਾਲਗਾਂ ਨੇ ਪਾਰਕ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਸ਼ਿੰਟੋ ਮੰਦਰ' ਤੇ ਮਾਰਚ ਕੀਤਾ.

ਇਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਯੋਕੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਆਮ 'ਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਦਹਿਸ਼ਤ ਭਰ ਦਹਾਕੇ ਬਿਤਾਏ ਸਨ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਲਈ ਟਾਪੂ' ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਸਵਾਗਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ. ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਸਮਰਾਟ ਅਕੀਹਿਤੋ ਨੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਕਬਜ਼ੇ ਲਈ ਰਸਮੀ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਸਿਰਫ ਉਸਦਾ ਪਛਤਾਵਾ ਹੈ.


ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ

ਸ਼ੋਈਚੀ ਯੋਕੋਈ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਾਪਾਨੀ ਸਾਰਜੈਂਟ ਸੀ. ਉਹ 1945 ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਜਨਵਰੀ 1972 ਵਿੱਚ ਗੁਆਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, 1944 ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਲਗਭਗ 28 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਆਖਰੀ ਜਾਪਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ ਜਿਸਨੂੰ ਜਾਪਾਨੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ.

ਯੋਕੋਈ ਨੂੰ 1941 ਵਿੱਚ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਫਰਵਰੀ 1943 ਵਿੱਚ ਗੁਆਮ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਮਰੀਕੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ 1944 ਦੀ ਗੁਆਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਯੋਕੋਈ ਦਸ ਹੋਰ ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੁਕ ਗਏ। ਗੁਆਮ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਨੇ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ. ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ 20 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਜਾਂ ਦੁਖਦਾਈ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਣਗੇ. ਪਿਛਲੇ ਅੱਠ ਸਾਲ – ਆਖਰੀ ਆਦਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ#8211 ਯੋਕੋਈ ਗੁਆਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ.

ਯੋਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬਚਿਆ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ. ਉਸਨੇ ਕੱਪੜੇ, ਬਿਸਤਰੇ ਅਤੇ ਭੰਡਾਰਨ ਦੇ ਉਪਕਰਣ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦੇਸੀ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਦਿੱਤਾ. ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੂਮ ਅਤੇ ਈਲ ਟਰੈਪ ਬਣਾਇਆ ਸੀ.

24 ਜਨਵਰੀ, 1972 ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਯੋਕੋਈ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਭਿਆ ਗਿਆ. ਉਹ ਦੋ ਸਥਾਨਕ ਆਦਮੀਆਂ ਜੀਸਸ ਡੁਏਨਾਸ ਅਤੇ ਮੈਨੁਅਲ ਡੀ ਗ੍ਰੇਸੀਆ ਦੁਆਰਾ ਲੱਭੇ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਤਾਲੋਫੋਫੋ 'ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਨਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੀਂਗਾ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਨਿਆ ਸੀ ਕਿ ਯੋਕੋਈ ਤਾਲੋਫੋ ਦਾ ਇੱਕ ਪੇਂਡੂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੀ, ਯੋਕੋਈ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੁਏਨਾਸ ਅਤੇ ਡੀ ਗ੍ਰੇਸੀਆ ਦੁਆਰਾ ਤਾਲੋਫੋਫੋ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਗਈ.

ਅਠਾਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਇੱਕ ਭੂਮੀਗਤ ਜੰਗਲ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਦੇ ਪਰਚੇ ਲੱਭਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਲੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦੇ ਡਰੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਸਹਿਯੋਗੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਮੰਨ ਕੇ.

“ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ ਅਤੇ#8221, ਉਸਨੇ ਜਾਪਾਨ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੇ ਕਿਹਾ. ਇਹ ਟਿੱਪਣੀ ਜਪਾਨੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਹਾਵਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ.

ਯੋਕੋਈ ਦਾ 28 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਵਾਲ ਕਟਵਾਉਣਾ

ਯੋਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਜਾ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਨਿਕ ਸੀ ਪਰ ਜਾਪਾਨੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਆਖਰੀ ਸਿਪਾਹੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ. ਯੋਕੋਈ ਦੇ ਸਮਰਪਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀਰੋ ਓਨੋਡਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1944 ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲੇ ਸਨ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। 30 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਉਸਨੂੰ 1974 ਵਿੱਚ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਤੋਂ ਲੈਣ ਆਏ। ਸੱਤ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਰੀ ਜਪਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ ਤਾਈਵਾਨੀ ਜੰਮਪਲ ਅਮੀਸ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜ ਦੁਆਰਾ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਭਰਤੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੇਰੂਓ ਨਾਕਾਮੁਰਾ. ਉਸਨੂੰ ਨਵੰਬਰ 1974 ਵਿੱਚ ਤਾਈਵਾਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਭਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਾਕਾਮੁਰਾ ਅਖੌਤੀ ਆਖਰੀ ਸੀ ਘੁਸਪੈਠੀਏ – ਜਾਪਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ ਜੋ ਜਾਪਾਨੀ ਕਬਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਲੜਦੇ ਰਹੇ.

ਜਪਾਨ ਦੇ ਇੱਕ ਹਨੇਰੀ ਮੀਡੀਆ ਦੌਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੇਂਡੂ ਆਈਚੀ ਪ੍ਰੀਫੈਕਚਰ ਵਿੱਚ ਸੈਟਲ ਹੋ ਗਿਆ. ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਰਕਾਰ ਛੋਟੀ ਪੈਨਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, 300 ਡਾਲਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਿਛਲੀ ਤਨਖਾਹ ਮਿਲੇਗੀ. 1991 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਸਮਰਾਟ ਅਕੀਹਿਤੋ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਮੁਲਾਕਾਤ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਮੰਨਿਆ. ਯੋਕੋਈ ਦੀ 1997 ਵਿੱਚ 82 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪੈਣ ਨਾਲ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਨਾਗੋਯਾ ਕਬਰਸਤਾਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਕਬਰਿਸਤਾਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਦਫਨਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 1955 ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।


ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਨਿਕ

38 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, 24 ਜਨਵਰੀ 1972 ਨੂੰ, ਗੁਆਮ ਦੇ ਦੋ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ੋਚੀ ਯੋਕੋਈ, ਇੱਕ ਜਾਪਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਜੋ 28 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ.


ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ, ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ ਦੁਆਰਾ ਸਭਿਅਤਾ, ਚਿੱਤਰ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ


ਜਦੋਂ ਖੋਜਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ 56 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਤਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਸਿਹਤਮੰਦ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਹਿਬਿਸਕਸ ਫਾਈਬਰਸ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਦੁਆਰਾ ਬੁਣਾਈ ਵਰਦੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਹੀ ਰਿਕਾਰਡ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਦੋ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਲੈ ਗਏ।

ਉਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਿਆ.

ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ 1941 ਵਿੱਚ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ ਬਣਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੰਚੂਰੀਆ ਤੋਂ 29 ਵੀਂ ਪੈਦਲ ਫ਼ੌਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਅਤੇ 1943 ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਪੇਨ ਕੋਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਸਾਰਜੈਂਟ ਦੇ ਰੈਂਕ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਆਮ ਪਹੁੰਚਿਆ।


21 ਜੁਲਾਈ 1944 ਨੂੰ, ਗੁਆਮ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਦੀ ਇਕਾਈ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਚਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲਈ. ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਉਸਨੇ ਸਮਝਾਇਆ:
“ ਸਾਨੂੰ ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਾ ਫੜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਨਾਲੋਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣ ਅਤੇ#8221. ਉਸਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਤੰਬਰ 1944 ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵਜੋਂ ਸੂਚੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਜਪਾਨੀ ਫੌਜ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ, 28 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਉਸ ਕੋਲ ਲੋੜੀਂਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਤਾਕਤ ਸੀ.
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋ ਹੋਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੁਰਾਖ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਖੋਦਿਆ ਸੀ, ਬਾਂਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ.


ਜਾਪਾਨੀ ਛੁਪਣਗਾਹ ਸ਼ੋਚੀ ਯੋਕੋਈ ਅਤੇ ਗੁਆਮ ਦੀ ਗੁਫਾ ਦੇ ਪ੍ਰਜਨਨ ਦਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ, ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ ਰਾਹੀਂ ਚਿੱਤਰ


ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੋਜਨ ਖਤਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੋ ਹੋਰ ਸਿਪਾਹੀ ਚਲੇ ਗਏ ਪਰ ਉਹ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ. ਹਾਲਾਂਕਿ, 8 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਕ ਪਾਇਆ, ਸ਼ਾਇਦ ਭੁੱਖਮਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ#8230

1952 ਵਿੱਚ, ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਪਰਚੇ ਅਤੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਪਾਏ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਕਿ ਯੁੱਧ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਅਮਰੀਕੀ ਯੁੱਧ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਰਿਹਾ.

ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ. 1960 ਵਿੱਚ, ਦੋ ਹੋਰ ਜਾਪਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ, ਮਿਨਾਗਾਵਾ ਅਤੇ#351i ਇਟੋ, ਲੱਭੇ ਗਏ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ.

ਉਸ ਦੇ ਵਾਪਸ ਪਰਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਨਾਇਕ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੱਦੀ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦਾ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਨੇ ਸੜਕ ਦੇ ਨਾਲ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਫੜ ਕੇ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ.

ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਗੁਆਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖੀ, ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਟੀਵੀ' ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ 1974 ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੰਸਦ ਲਈ ਵੀ ਦੌੜ ਗਈ।

1981 ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਸੁਪਨੇ ਸੱਚ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਰਾਟ ਹੀਰੋਹਿਤੋ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. ਮੁਲਾਕਾਤ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਮਰਾਟ ਨੂੰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ:
“ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ. ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਫਸੋਸ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ. ਦੁਨੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲੇਗਾ। ”

ਉਹ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਪਲ ਇਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦਿਆਂ:
“ ਮੈਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਕੂੜਾ ਕਿਉਂ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਕੂੜਾ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ. ਅਸੀਂ ਭੋਜਨ ਦਾ ਹਰ ਆਖਰੀ ਦੰਦੀ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ. ਭੋਜਨ ਦੇ ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਜੋ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖਾਦ ਵਜੋਂ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. "
ਸ਼ੋਈਚੀ ਯੋਕੋਈ ਦੀ ਮੌਤ 1997 ਵਿੱਚ 82 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ।

ਇਹ ਬਚਾਅ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਨਾਟਕੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ. ਪਰ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਉਸਦਾ ਸੋਚਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ:
“ ਮੈਂ ਸਮਰਾਟ ਦੀ ਖਾਤਰ ਅਤੇ ਸਮਰਾਟ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ".

ਐਕੁਮ 38 ਡੀ ਐਨੀ, ਪੀਈ 24 ਆਈਅਨੁਏਰੀ 1972, ਡੋਈ ਲੋਕਲਿਕੀ ਦੀਨ ਗੁਆਮ ਐਲ-ਏਯੂ ਜੀ ਅਤੇ#259 ਸੀਟ ਪੇ ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ, ਅਨ ਸੋਲਡੇਟ ਜਾਪੋਨੇਜ਼ ਕੇਅਰ ਸੇਂਟ ਅਤੇ#259 ਟੀਆ ਐਸਕੂਨਸ ਅਤੇ#238 ਐਨ ਜੰਗਲ ਅਤੇ#259 ਡੀ 28 ਡੀ ਐਨੀ.

ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਅਵੀਆ 56 ਡੀ ਅਨੀ, ਯੁੱਗ ਸਲੈਬ, ਡਾਰ ਐਸ ă ਐਨ ă ਟੋਸ, ਪੁਰਟਾ ਹੈਨ ਅਤੇ#355esute ਡੀ ਏਲ ਦੀਨ ਫਾਈਬਰ ਡੀ ਹਿਬਿਸਕਸ şi ţinuse o eviden ţ ă corect ă a timpului. I-a atacat pe cei doi localnici cu o plas ă de pescuit, dup ă care cei doi l-au prins şi dus la poli ţie.

Povestea lui a f ăcut Rapid înconjurul lumii, devenind unul dintre cei mai celebri oameni din Japonia.

ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ, ਸੇ ਪ੍ਰੈਗ ਅਤੇ#259 ਟੀਆ ਐਸ ਅਤੇ#259 ਡੇਵਿਨ ਅਤੇ#259 ਕ੍ਰੋਟਰ ਸੀ ਅਤੇ#226nd ਫੋਸਟ ਅਤੇ#238 ਐਨਕੋਰਪੋਰੇਟ ਅਤੇ#238 ਐਨ 1941 în ਗੁਆਮ, f ăc ând parte din trupele de aprovizionare, cu gradul de sergent.

Unitatea din care f ăcea parte a fost spulberat ă în b ăt ălia care a urmat dup ă debarcarea trupelor americane, pe 21 iulie 1944. Shoichi Yokoi a reu şit s ă supravie. dar a refuzat s ă se predea şi a fugit în jungl ă. “Nou ă, ਸੋਲਡਾ ţilor ਜਪੋਨੇਜ਼ੀ ਨੀ s-a ਸਪਸ s ă ਤਰਜੀਹ ăm moartea ru şinii de a fi captura ţi vii. ”, ਇੱਕ ਵਿਆਖਿਆ ਏਲ ਲਾ î ਐਂਟਰੋਅਰਸੀਰੀਆ ਏਕਾਸ ਅਤੇ#259. ਇੱਕ ਫੋਸਟ ਡਿਕਲਰੇਟ ਮਾਰਟ ਅਤੇ#238n ਸਤੰਬਰ 1944.

A avut cuno ştin ţele necesare şi puterea s ă reziste în jungl ă timp de 28 de ani, a ştept ând ca armata japonez ă s ă se întoarc Îni ţial a locuit împreun ă cu al ţi doi colegi într-o gaur ă pe care au s ăpat-o în p ăm ânt, cu pere ţi din bambus.


ਜਾਪਾਨੀ ਛੁਪਣਗਾਹ ਸ਼ੋਚੀ ਯੋਕੋਈ ਅਤੇ ਗੁਆਮ ਦੀ ਗੁਫਾ ਦੇ ਪ੍ਰਜਨਨ ਦਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ, ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ ਰਾਹੀਂ ਚਿੱਤਰ


ਡੁਪ ă ਸੀ â ਟੇਵਾ ਲੂਨੀ, ਡੀਓਰੇਸ ਹਰਾਨਾ ਸੇ împu ţina, ਸੀਲਾਲ ਅਤੇ#355i ਡੋਈ ਐਸ-ਏਯੂ ਮੁਟੈਟ ਅਤੇ#238ntr-un alt loc, dar au Continat s ă ţin ă leg ătura. ਡਾਰ ਡੁਪ ă 8 ਐਨੀ, ਕੋਲੇਗੀ ਏਯੂ ਮੁਰਿਟ ਅਤੇ#351 ਆਈ ਏ ਆਰ ਅਤੇ#259 ਮਾਸ ਸਿੰਗੁਰ.

ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਇੱਕ ਘੋਸ਼ਣਾ c ă în 1952 a aflat din ni şte manifeste c ă r ăzboiul sa sf âr şit, îns ă a refuzat s ă se predea, crez ând c ਈ ਵੋਰਬਾ ਡੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ#259 ਅਮਰੀਕੀ ਅਤੇ#259.

ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਨੂ ਏ ਫੋਸਟ ਸਿੰਗੁਰੁਲ ਕੇਅਰ ਏ ਟ੍ਰ ăit ਮੂਲ ţi ਅਨੀ ਅਤੇ#238 ਐਨ ਜੰਗਲ ਅਤੇ#259. ਅਲ ţi ਡੋਈ ਸੋਲਡਾ ţi ਜਾਪੋਨੇਜ਼ੀ, ਮਿਨਾਗਾਵਾ ਅਤੇ#351i ਇਟੋ, ਏਯੂ ਫੋਸਟ ਰੀਪੇਟ੍ਰੀਆ ਅਤੇ#355i ਅਤੇ#238n 1960.

ਡੁਪ ă î ਐਂਟਰੋਅਰਸੀਰੀਆ ਏਸੀਏਸ ਅਤੇ#259 ਏ ਡੇਵੇਨਿਟ ਈਰੂ ਨਾ ţional. Iar atunci c ând s-a dus s ă viziteze satul natal, l-au înt âmpinat mii de japonezi, cu steaguri în m âini, alinia ţi de-a lungul şoselei.

Sa c ăs ătorit la c âteva luni de la întoarcerea în ţar ă, a ap ărut frecvent la televiziune, a scris o carte despre experience ţa din Guam şi chient a candid. ਸੰਸਦ.

ਆਇਰ în 1981 şi-a împlinit visul, fiind primit în audien ţ ă de Împ ăratul Hirohito, c ăruia i-a declarat: “ ਮੈਜਸਟੇਟ, ਐਮ-ਐਮ ਅਤੇ#238 ਇੰਚ ਅਤੇ 259. ਅਫਸੋਸ ਗੂੜ੍ਹਾ c ă nu am putut s ă v ă servesc bine. Lumea s-a schimbat cu siguran ţ ă, dar determinarea mea de a v ă servi nu se va schimba niciodat ă. ”

#355 ă ਸਰਲ ਅਤੇ#259, ਘੋਸ਼ਣਾ ਅਤੇ#226nd ਲਾ ਅਨ ਪਲ ਡੇਟ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਟ੍ਰ ăit în ਨਿਰੰਤਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ: “Nu pot s ă în ţeleg de ce ora şele trebuie s ă ard ă gunoiul. Familia mea nu ਪੈਦਾਵਾਰ ਗੁਨੋਈ. ਨੋਈ ਐਮ ânc ăm ਟੋਟ, ਪੀ ân ă ਲਾ ਅਲਟੀਮਾ înghi ţitur ă de m âncare. Iar p ăr ţile care nu sunt bune de m âncat le folosesc ca îngr ă ş ăm ânt în gr ădin ă ".
ਇੱਕ ਮੁਰਿਟ în 1997, ਲਾ ਵੀ ârsta de 82 de ani, în urma unui infarct.

O poveste despre supravie ţuire şi despre dorin ţa de a tr ăi care m-a impresionat. ਡਾਰ şi ਮਾਈ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਦਸੰਬਰ ât ਪੋਵੇਸਟੀਆ în ਸਾਇਨ, este modul de g ândire al acestui om:
“Am ਨਿਰੰਤਰ s ă tr ăiec de dragul Împ ăratului şi crez ând în Împ ărat şi în spiritul japonez. ”


WWII ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਨਿਕ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ 27 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕੀਤਾ!

ਅਮਰੀਕੀਆਂ, ਬਾਕੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਲਈ, ਦੂਜਾ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਜਾਪਾਨੀ ਸਮਰਾਟ ਹੀਰੋਹਿਤੋ ਨੇ 15 ਅਗਸਤ 1945 ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੇਡੀਓ ਸੰਬੋਧਨ ਵਿੱਚ ਜਪਾਨ ਦੇ ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਰਸਮੀ ਸਮਰਪਣ ਸਮਾਰੋਹ 18 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, 2 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਹੋਇਆ। ਅਮਰੀਕੀ ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਡੈਕ 'ਤੇ ਟੋਕੀਓ ਖਾੜੀ ਵਿੱਚ ਮਿਸੌਰੀ.

ਕੁਝ ਅਲੱਗ -ਥਲੱਗ ਜਾਪਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸੰਚਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਵੱਖ -ਵੱਖ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਯੁੱਧ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਰਪਣ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ - ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਆਉਣਾ ਸੀ.

ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਲਈ, ਅੰਤ ਉਦੋਂ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ 24 ਜਨਵਰੀ 1972 ਨੂੰ ਗੁਆਮ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਦੋ ਸਥਾਨਕ ਮਛੇਰਿਆਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ - ਲਗਭਗ 28 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ 1944 ਵਿੱਚ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਜਾਪਾਨੀ ਨਿਯੰਤਰਣ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ!

ਸਪਰਿੰਗਫੀਲਡ ਯੂਨੀਅਨ (ਸਪਰਿੰਗਫੀਲਡ, ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ), 26 ਜਨਵਰੀ 1972, ਪੰਨਾ 6

ਤਕਰੀਬਨ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਲੁਕਣ ਦੌਰਾਨ, ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਝੀਂਗਾ, ਫਲ ਅਤੇ ਗਿਰੀਦਾਰ, ਰਾਤ ​​ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭਾਲ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ. ਉਹ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਖਰੀ ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ II ਦੇ ਜਾਪਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ.

ਮੂਲ ਰੂਪ ਤੋਂ ਯੋਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ 10 ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜੋ ਅਮਰੀਕੀ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਆਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ ਸਨ ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਆਦਮੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਪਰ ਯੋਕੋਈ ਅਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਉਸੇ ਆਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ. ਤਿੰਨਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਸਮੇਂ -ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਯੋਕੋਈ ਨੇ 1964 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬਾਕੀ ਦੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ. ਪਿਛਲੇ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਯੋਕੋਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਲੇ ਸਨ.

ਯੋਕੋਈ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੰਗ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਪਰਚੇ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੇਤੂ ਅਮਰੀਕੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ. ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦਾ ਡਰ ਸੀ. ਦੂਜੇ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਫ਼ਾਦਾਰ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਸਿਪਾਹੀ ਸੀ - ਉਸਦੇ ਕਮਾਂਡਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਰੀ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਨਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਯੋਕੋਈ ਨੇ 28 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ.

ਟ੍ਰੈਂਟਨ ਈਵਨਿੰਗ ਟਾਈਮਜ਼ (ਟ੍ਰੈਂਟਨ, ਨਿ Jer ਜਰਸੀ), 2 ਫਰਵਰੀ 1972, ਪੰਨਾ 6

ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਚਾਰ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੇ ਲੇਖ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, 1972 ਵਿੱਚ ਗੁਆਮ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 31 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੀ ਜਪਾਨ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਵਾਪਸੀ ਤੱਕ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਪਾਨੀ ਘਰ ਵਾਪਸੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 25 ਸਾਲ ਹੋਰ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, 22 ਸਤੰਬਰ 1997 ਨੂੰ 82 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ.

ਮੋਬਾਈਲ ਰਜਿਸਟਰ (ਮੋਬਾਈਲ, ਅਲਾਬਾਮਾ), 25 ਜਨਵਰੀ 1972, ਪੰਨਾ 43

ਇਹ ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਲਿਪੀਕਰਨ ਹੈ:

WWII ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਨਿਕ ਗੁਆਮ 'ਤੇ ਮਿਲਿਆ

ਅਗਾਨਾ, ਗੁਆਮ (ਏਪੀ) - ਦੋ ਮਛੇਰਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜਪਾਨੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਾਰਜੈਂਟ ਹੈ ਅਤੇ ਲਗਭਗ 28 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਲੁਕ ਗਿਆ ਸੀ।

ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ 58 [56] ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਨਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਭੰਗੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ ਪਰ ਜ਼ਾਹਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਠੀਕ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਅਗਾਨਾ ਦੇ ਗੁਆਮ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ।

ਮਛੇਰਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੋਕੋਈ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਤਾਲੋਫੋਫੋ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਤਾਲੋਫੋਫੋ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮੀਲ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ, ਮੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਆਗਾਨਾ ਤੋਂ ਟਾਪੂ ਦੇ 10 ਮੀਲ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਹੈ।

ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ 1943 ਵਿੱਚ ਮੰਚੂਰੀਆ ਤੋਂ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਆਮ ਪਹੁੰਚੇ ਸਨ ਅਤੇ 1944 ਦੇ ਅਮਰੀਕੀ ਹਮਲੇ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਅਤੇ ਨੌਂ ਹੋਰ ਸੈਨਿਕ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ ਸਨ।

ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ. ਦੋ ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ 1960 ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 1964 ਵਿੱਚ ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਟਾਪੂ-ਵਿਆਪੀ ਅਸਫਲ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ 20 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਯੁੱਧ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਲੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ. ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਝੀਂਗਾ, ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਗਿਰੀਦਾਰ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ.

ਮਛੇਰਿਆਂ ਦੇ ਜੀਸਸ ਐਮ. ਡੁਏਨਸ, 48, ਅਤੇ ਮੈਨੁਅਲ ਡੀ. ਗਾਰਸੀਆ, 36, ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੋਕੋਈ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਾਲਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਗਏ ਸਨ.

ਡੁਏਨਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਯੋਕੋਈ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ "ਅਜੀਬ" ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਲਗਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭੱਜਦਾ ਹੈ. ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਯੋਕੋਈ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ.

ਡੁਏਨਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਅਤੇ ਗਾਰਸੀਆ ਨੇ ਯੋਕੋਈ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਪਿੰਡ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ.

ਅਗਾਣਾ ਵਿੱਚ, ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਆਨਰੇਰੀ ਕੌਂਸਲਰ ਜੇਮਜ਼ ਸ਼ਿੰਤਾਕੁ ਨੇ ਯੋਕੋਈ ਦੀ ਇੰਟਰਵਿ ਲਈ.

ਸ਼ਿੰਟਾਕੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਯੋਕੋਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਇਸ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।

ਕੌਂਸਲੇਟ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਾਗੋਯਾ, ਆਈਚੀ ਪ੍ਰੀਫੈਕਚਰ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਸ਼ਿੰਤਾਕੁ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਦਾੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਕੈਂਚੀ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ.

ਯਿੰਕੋਈ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਹਿੰਸਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਅਤੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ.

ਕੌਂਸਲ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਘਰ ਪਰਤਣ ਬਾਰੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਰਲਗੱਡ ਹਨ।

ਸ਼ਿੰਤਾਕੁ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਇਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸਦੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਰਹੀ ਹੈ। “ਨਾਲ ਹੀ, ਇੱਕ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜੀ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ ਕਿ ਹਾਰ ਕੇ ਘਰ ਪਰਤਣਾ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਹੈ।”

ਟ੍ਰੈਂਟਨ ਈਵਨਿੰਗ ਟਾਈਮਜ਼ (ਟ੍ਰੈਂਟਨ, ਨਿ Jer ਜਰਸੀ), 25 ਜਨਵਰੀ 1972, ਪੰਨਾ 7

ਇਹ ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਲਿਪੀਕਰਨ ਹੈ:

ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਯੁੱਧ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ

ਅਗਾਨਾ, ਗੁਆਮ (ਯੂਪੀਆਈ) - ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗੁਆਮ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਾਪਾਨੀ ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ 21 ਜੁਲਾਈ, 1944 ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸਮਰਪਣ ਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਤਕਰੀਬਨ 30 ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਸ ਹੁਕਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਿਹਾ.

ਇਹ ਦੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਧੁੰਦਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ 3 ਵੀਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਡਵੀਜ਼ਨ ਅਤੇ ਫੌਜ ਦੀ 77 ਵੀਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ - ਯੋਕੋਈ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ.

ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ 56 ਸਾਲਾ ਯੋਕੋਈ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਮਵਾਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਗਾਣਾ ਤੋਂ 20 ਮੀਲ ਦੂਰ ਤਾਲੋਫੋਫੋ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਘਰੇਲੂ ਉਪਜਾ ਝੀਂਗਾ ਜਾਲ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ 28 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਗੁਆਮ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਰੀਦਾਰ, ਬ੍ਰੈੱਡਫ੍ਰੂਟ, ਅੰਬ, ਪਪੀਤਾ, ਝੀਂਗਾ, ਘੁੰਗਰੂਆਂ, ਚੂਹਿਆਂ ਅਤੇ ਡੱਡੂਆਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ. ਉਸਨੇ ਸੱਪਾਂ 'ਤੇ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚੀ.

ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ 1941 ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਸੱਕ ਫਾਈਬਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬਰਲੈਪ ਵਰਗਾ ਕੱਪੜਾ ਬੁਣਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਟਰਾersਜ਼ਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜੈਕਟ ਬਣਾਇਆ. ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਜੰਗ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਕੈਚੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ. ਉਸ ਦੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਬੰਬ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਜੈੱਟ ਜਹਾਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਜੱਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਗੋਯਾ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ.

ਟੋਕੀਓ ਵਿੱਚ, ਜਾਪਾਨੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਯੋਕੋਈ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ ਅਦਾ ਕਰੇਗੀ ਅਤੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਜਾਪਾਨੀ ਕੌਂਸਲੇਟ ਦੇ ਆਨਰੇਰੀ ਜੇਮਸ ਸ਼ਿੰਤਾਕੁ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੇਗਾ. ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਭਲਾਈ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਗੁਆਮ ਦਾ ਉਹੀ ਆਦਮੀ ਸੀ ਜੋ 4 ਸਤੰਬਰ, 1944 ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜਾਂ ਗੁਆਮ ਦੇ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਖਿੱਲਰ ਗਈਆਂ ਜਦੋਂ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦੋ ਸਾਥੀ ਅੱਠ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਾਏ।

“ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਰ ਗਏ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

“ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਗਿਆ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। “ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ. ਇਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੂਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਾਹਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ cookੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਕਾਇਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਿਮਾਰ ਸੀ. ਇਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਡਰ ਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ. ”

ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸਤੰਬਰ 1944 ਵਿੱਚ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਦੋਵੇਂ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ.

ਉਸਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਬਚਿਆ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ 42 ਸਾਲਾ ਓਸਾਮੂ ਯੋਕੋਈ, ਇੱਕ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਹੈ.

ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਗੁਆਮ 'ਤੇ ਜੰਗ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿਲਰੇ ਹੋਏ ਪਰਚੇ ਮਿਲੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ ਕਿ ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਏਗੀ.

ਗੁਆਮ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਯੋਕੋਈ ਦਾ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਆਮ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਅਨੀਮੀਆ ਹੈ. ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਹਨ.

ਸਪਰਿੰਗਫੀਲਡ ਯੂਨੀਅਨ (ਸਪਰਿੰਗਫੀਲਡ, ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ), 26 ਜਨਵਰੀ 1972, ਪੰਨਾ 6

ਇਹ ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਲਿਪੀਕਰਨ ਹੈ:

ਡਬਲਯੂਡਬਲਯੂਆਈਆਈ ਜਾਪਾਨੀ ਸਾਰਜੈਂਟ ਲਈ ਗੁਆਮ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਇਆ

ਟੋਕੀਓ - ਸਾਰਜੈਂਟ ਦੀ ਖ਼ਬਰ. ਗੁਆਮ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ 27½ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕਬਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੌਚੀ ਯੋਕੋਈ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਵਿਦਾਈ, ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਤਕਾਲ ਅਤੇ ਸਨਸਨੀਖੇਜ਼ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਲੈ ਕੇ ਆਈ.

ਰੇਡੀਓ ਅਤੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲਵਾਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਨੇ ਸੋਮਵਾਰ ਦੇਰ ਰਾਤ ਦੋ ਗੁਆਮਨੀਆ ਮਛੇਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਯੋਕੋਈ ਦੀ ਖੋਜ ਨੂੰ ਸੰਤ੍ਰਿਪਤਾ ਕਵਰੇਜ ਦਿੱਤੀ, ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਟਾਪੂ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਬਚਿਆ ਜਾਪਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ.

ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਗਲੇ ਹਫਤੇ ਇੱਥੇ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਇੱਕ ਨਾਇਕ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਯੋਕੋਈ, 58 [56], ਇੱਕ ਜਾਪਾਨ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਇਸਦੀ ਆਬਾਦੀ ਦਾ 52 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਇਸਨੂੰ 1941 ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ.

ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ. 26 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਅਣਵਿਆਹੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਯੋਕੋਈ ਦੇ ਕੋਈ ਭਰਾ ਜਾਂ ਭੈਣ ਨਹੀਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ 23 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ 17 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ.

ਯੋਕੋਈ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ "ਜੀਜਾ" ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਭਤੀਜਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਗੋਦ ਲਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1945 ਵਿੱਚ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਗੁਆਮ ਵਿੱਚ, ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਸੀ ਪਰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਸਦੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਛੁੱਟੀ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।

“ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ (ਮੰਗੇਤਰ) ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੈ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਗੁਆਮ ਵਿੱਚ ਪੈਨ ਅਮੈਰੀਕਨ ਏਅਰਲਾਈਨਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਕਾਜ਼ੂ ਮਾਤਸੁਮੋਟੋ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਡਰਾਫਟ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਸੀ - ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਚੀ ਕੈਚੀ ਦੀ ਇੱਕ ਜੋੜੀ - ਅੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਿੱਝ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਲਈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਕਮੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਕੱਪੜਾ ਬੁਣਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬਰਮੂਡਾ ਵਰਗੇ ਸ਼ਾਰਟਸ, ਅਸਾਹੀ ਅਖਬਾਰ ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ.

ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ ਟਾਈਮਜ਼ ਸਰਵਿਸ

ਟ੍ਰੈਂਟਨ ਈਵਨਿੰਗ ਟਾਈਮਜ਼ (ਟ੍ਰੈਂਟਨ, ਨਿ Jer ਜਰਸੀ), 2 ਫਰਵਰੀ 1972, ਪੰਨਾ 6

ਇਹ ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਲਿਪੀਕਰਨ ਹੈ:

ਜਾਪਾਨੀ ਸੈਨਿਕ ਦੀ 5,000 ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ

ਮੁਆਫ ਕਰਨਾ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ

ਟੋਕੀਓ (ਯੂਪੀਆਈ) - ਜਾਪਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ ਸ਼ੋਇਚੀ ਯੋਕੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਗੁਆਮ ਦੀ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ 28 ਸਾਲ ਲੁਕੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਅੱਜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਂਦਾ ਹੋਇਆ ਘਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਨਾ ਮਰਨ ਲਈ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗੀ।

ਜਾਪਾਨੀ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਆਰਮੀ ਦੇ ਨਿਰੰਤਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਾਰਜੈਂਟ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।”

ਜਾਪਾਨ ਨੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਦਾ ਨਿੱਘਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ.

ਯੋਕੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 24 ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ ਦੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਆਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁਰਘਟਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਾਰਟਰਡ ਜਾਪਾਨ ਏਅਰਲਾਈਨਜ਼ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਘਰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਕਿਮੋਨੋ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਸਟੈਸ ਨੇ ਉਸਦੀ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਭਲਾਈ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੇ ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ, ਇੱਕ ਨਰਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੌਕਰਸ਼ਾਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸਨ.

ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਤਰਫੋਂ ਟੋਕੀਓ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ 'ਤੇ ਯੋਕੋਈ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਲਾਈ ਮੰਤਰੀ ਨੋਬੋਰੂ ਸੈਤੋ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ."

56 ਸਾਲਾ ਯੋਕੋਈ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਲਈ ਲਗਭਗ 5,000 ਜਾਪਾਨੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧੁੰਦਲੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲੇ-ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਨਾਇਕ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮਨੁੱਖੀ ਹਮਦਰਦੀ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ. ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਰੁਕ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਪਾਨੀ ਆਪਣੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਸੈੱਟਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਸਨ ਕਿ ਹੰਕਾਰੀ, ਝਾੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਦਮੀ ਨੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਰੈਂਪ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ.

“ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਹਾਰ ਗਏ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ,” ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਫੌਜੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸਮਰਾਟ-ਪੂਜਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰਵ-ਜਾਪਾਨੀ ਲੋਕ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਿੰਟੋ ਧਰਮ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਯੋਕੋਈ ਦੇ ਬਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ੰਗ ਨਾਲ ਆਏ.

ਯੋਕੋਈ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਗੁਆਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਕਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸਮਰਾਟ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਰਸਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ.

“ਮੈਂ ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਰਾਈਫਲ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਅਫਸੋਸ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ. ”

ਯੋਕੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਆਟੋਮੋਬਾਈਲ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਜੈੱਟ ਵਿੱਚ ਉਡਣਾ "ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਸੌਖਾ ਸੀ."

ਉਸਨੇ ਅਖਬਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਟੋਕਿਓ ਤੋਂ 50 ਮੀਲ ਦੱਖਣ -ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮਾtਂਟ ਫੂਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਰੁਮਾਲ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ।”

ਜਪਾਨ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ 31 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰਜੈਂਟ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਜਾਪਾਨ ਨੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਦੀ ਸਭਿਅਤਾ ਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ."

ਨੋਟ: ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ onlineਨਲਾਈਨ ਸੰਗ੍ਰਹਿ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਬੈਂਕ


Visit the Cave of Shoichi Yokoi, Last Japanese Soldier on Guam

A well-known Japanese soldier among both residents and visitors of Guam, Sergeant Shoichi Yokoi hid for more than a quarter century in the jungles of Guam. Even years after the war, Yokoi believed his fellow soldiers would return for him one day. He was convinced that the enemy still loomed and that he would be taken as a prison of war.

After hiding from invading American Forces in 1944 for years, he was discovered by Talofofo farmers in 1972. As he was led away, Yokoi begged to be killed on site. Two weeks after being discovered in the jungle, Yokoi returned home to a hero’s welcome.

Yokoi’s incredible story began in July 1944 when U.S. forces stormed Guam in efforts to recapture the island from Japanese control. The Japanese, of course, lost the battle and contact on the ground was severed with soldiers such as Yokoi.

Yokoi’s story was published in 2009 by his nephew, Omi Hatashin. Tools of his survival are now displayed in the Guam Museum in Hagåtña. Yokoi’s tools included an eel trap and a handmade loom. Yokoi’s Cave is a popular visitor site on Guam. The underground structure was supported by strong bamboo canes. Visitors to Guam can take a short ropeway ride to Yokoi’s Cave, located on the site of the original cave at Talofofo Falls Resort Park. The original cave was destroyed in a typhoon.

“They took enormous care not to be detected, erasing their footprints as they moved through the undergrowth,” said Hatashin in an interview with BBC News.

Yokoi, of course, suffered often from illness, but tried desperately not to lose his will to live. He once wrote, “No! I cannot die here. I cannot expose by corpse to the enemy. I must go back to my hole to die. I have so far managed to survive but all is coming to nothing now.”

Yokoi remarried upon his return and died in 1997 at the age of 82.

Listen to Omi Hatashin’s interview with his uncle on BBC World Service.


According to news accounts, Sergeant Yokoi (Imperial Japanese Army) was found and captured January 25, 1972, after hiding in the jungles of Guam for twenty-eight years. The capture of Sergeant Yokoi was headline news worldwide. The story of the lone man’s twenty-eight years of hiding and surviving with very little contact with “civilization” captured the attention of the world. When Yokoi stepped out of Guam’s jungles he stepped out from the silence of the Talofofo river valley into the jet age.

Remarkably Yokoi had correctly calculated the time that had passed while in the jungle and knew that the year was 1972 when he was captured. A tailor by trade, Yokoi was uniquely suited for survival on the island of Guam. He was practical to a fault, rarely imagined problems, or let his imagination hinder his perceived need to hide. Yokoi was not alone in the jungles of Guam all of the time he was in hiding. Eight years prior to Yokoi’s capture, two other Japanese soldiers died of malnutrition and disease. The two soldiers that hid out in the same area were the only humans Yokoi had any contact with. It was agreed between the three Japanese soldiers that they should limit their contact with each other as to avoid detection. Yokoi buried his compatriots in a cave and directed officials to this site soon after he was captured.

Yokoi was able to keep from getting ringworm, lice infestations, and other infectious diseases by bathing frequently and thoroughly. He was remarkably healthy when he was found. He lived by trapping shrimp, fish, and rats and eating jungle vegetation. His movements were restricted to the night hours. The thick jungle in the area where Yokoi stayed helped him remain hidden. Jesus Duenas and Manuel DeGracia were out checking fish traps when they saw Yokoi near a small river. Manuel and Jesus though at first that Yokoi was a young man from their village who sometimes roamed the jungle.

Approaching Yokoi under this impression, they surprised Yokoi. DeGracia and Duenas were able to subdue Yokoi and brought the man out of the jungle tied and only slightly bruised. Little credit seems to be given to the fact that Manul DeGracia was gentle with the man. Japanese stragglers were ruthlessly hunted down and killed by local men who despised the Japanese as a result of atrocities committed by Imperial Japanese forces during their occupation of Guam.

Two grenades and a 155mm artillery shell were the only weapons found in the caves. The cave where the two compatriots were buried, as well as Yokoi’s cave, were cleverly concealed and absolutely impossible to find if you did not know where to look. Yokoi’s twenty-eight years of hiding and deprivation can be seen as testimony to the strength of the human spirit, or as just another sad episode in the ongoing saga of warfare. Yokoi returned to Guam several times since his capture. He visited Jeff’s Pirates Cove and enjoyed our great food and seaside setting. Sergeant Yokoi died in 1997.


For further reading

Palomo, Tony. “A Time of Sorrow and Pain.” Available online at National Park Service: War in the Pacific National Historical Park Service, Guam. (accessed 18 April 2013).

Palomo, Tony. An Island in Agony. Annandale: T. Palomo, 1984.

Rogers, Robert F. Destiny’s Landfall: A History of Guam. Honolulu: University of Hawai’i Press, 1995.

Untalan, Luis. “The Long Trek to Manenggon.” Pacific Profile: A Magazine Devoted to Guam and the Pacific 3, no.6 (July 1965).


Video, Sitemap-Video, Sitemap-Videos